نقد و بررسی: در «KPOP»، پاپ کره‌ای و برادوی (بسیار زیبا) با هم آشنا می‌شوند

هری، فیلمسازی که در موزیکال جدید پر سر و صدا و در عین حال ضعیف «KPOP» به دنبال شخصیت شرور است، می‌گوید: «بسیاری از مردم به این چیزها می‌رسند و حتی زبان را هم نمی‌فهمند». “پس آنها برای چه دنبال می کنند؟”

سؤال خوبی بود.

برای ثبت، پاسخی که توسط تاینی، یکی از اعضای یک گروه پاپ کره ای به نام RTMIS ارائه شده است، برخلاف بسیاری از برنامه ها، به زبان انگلیسی ارائه شده است: “Perfection, Mr. هری خوب؟”

و این درست است که اگر از رقص دقیق، ملیزمای دقیق و احساسات تنظیم شده خودکار لذت می برید که در 10 سال گذشته کی پاپ را به یک حس جهانی تبدیل کرده است، احتمالاً جزو کسانی هستید که تجسم این موزیکال را در برادوی تشویق می کنند. روز یکشنبه در دایره در میدان افتتاح شد.

اما کسانی که طرفدار سرسخت این ژانر نیستند یا زبان کره ای را نمی فهمند – چه رسد به کسانی که نسخه کاملاً متفاوت و بسیار برتر Off Broadway را در سال 2017 دیدند – برای لذت بردن از این یک کار سخت تری خواهند داشت. برای آنها، موزیکال کمتر چشم بازکننده است تا گوش کوبنده، و با جدیت تمام جاه طلبی هایی را که ممکن است زمانی بیشتر از آن داشته باشد، از بین می برد.

تیم خلاق را نمی‌توان از دست داد که در اقتباس از فیلم خارج از برادوی خود برای مخاطبان بزرگ‌تر و معمولی‌تر، سرنوشتی مشابه همتایان داستانی خود داشتند. کتاب «KPOP» نوشته جیسون کیم، چه در آن زمان و چه در حال حاضر، به تلاش‌های کارخانه‌ای در سئول می‌پردازد که هنرمندانی که از هنرمندان سفارشی تشکیل شده‌اند را به موفقیت متقاطع در ایالات متحده سوق دهد. برای انجام این کار، آنها حاضرند تقریباً هر چیزی را قربانی کنند.

این موضوع در صحنه‌پردازی تدی برگمن در سال 2017، که توسط انکوباتور تئاتر تجربی Ars Nova در همکاری با شرکت تئاتر Ma-Yi و Woodshed Collective تهیه شده بود، بیانی هیجان‌انگیز و همه‌جانبه داشت. مخاطبان را اعضای یک گروه متمرکز دوره گرد تصور می کرد که به عنوان فرستادگان سلیقه آمریکایی، در بسته های کوچک از فضا به فضا هدایت می شدند و اجمالی از معنای آن فداکاری ها به آنها داده می شد.

اگر برخی احمقانه به نظر می‌رسیدند، برخی دیگر سخت‌گیر بودند. یک برخورد به خصوص نگران کننده که شامل یک جراح پلاستیک است. اما زمانی که همه در آخرین اتاق برای یک مهمانی کنسرت جمع شدند، لذت گیج‌آمیز آهنگ‌های حباب‌آمیز (از هلن پارک و مکس ورنون) به دست آمد – حتی اگر این تغییر به‌طور چشمگیری گیج‌کننده بود. آیا اکنون داشتیم آنچه را که بقیه نمایش ما را به تحقیر آن تشویق کرده بود جشن می‌گرفتیم؟

این مشکل همچنان باقی است و موارد جدید اضافه شده است. برای شروع، برگمن که دوباره کارگردانی می‌کرد، در این واقعیت که هیچ تئاتر برادوی نمی‌توانست مفهوم همه‌جانبه را در خود جای دهد، با مشکل بسیار زیادی مواجه شد. مجموعه گابریل هاینر اوانسون یک راه حل جزئی ارائه می دهد: به جای حرکت تماشاگران، یک صحنه زبانی شکل این کار را انجام می دهد که به جلو و عقب می لغزد و اجراکنندگان را تحمل می کند. و صفحه‌های ویدئویی نصب شده در همه جا (پیتر نیگرینی طراح فیلم است) به ما اجازه می‌دهد تا از اکشن‌های پشت صحنه ضبط شده زمانی که هری فیلمساز (آبی مریلیز) سرکش می‌شود، استراق سمع کنیم.

قاب روایت با موفقیت کمتری بازسازی شد. مخاطب، که دیگر یک گروه متمرکز نیست، صرفاً تماشا می‌کند که یک امپرساریو کی‌پاپ به نام روبی (جولی لی) برای کنسرتی آماده می‌شود که او را به آمریکا معرفی می‌کند. سه نفر از آنها وجود دارد: RTMIS پنج زن (تلفظ Artemis)، F8 هشت نفره (تلفظ سرنوشت) و Solo diva MwE (تلفظ mu-WEE) – روبی یتیمی به سبک ماما رز برای ستاره شدن بزرگ کرده است. .

MwE (با بازی ستاره کی پاپ واقعی لونا) به طور کامل پیکربندی شده است. مشکل او دیگر این نیست که از اعتبار پاپ پیر شده است، بلکه می خواهد آزادی خلاقانه و یک زندگی عادی با دوست پسرش (جین وو جونگ) داشته باشد. روبی بی‌رحمانه سعی می‌کند این ایده‌های خطرناک را کنار بگذارد – او می‌گوید عشق و خلاقیت چیزهایی نیستند که یک ستاره کی‌پاپ می‌تواند از عهده آن برآید – حتی در حالی که او از ناکامی MwE در اجرای صمیمانه شکایت می‌کند.

این مطالب آشنا است، نازک ارائه شده است، و همچنین نارضایتی اعضای RTMIS، که آنقدر مبهم و با عجله حل شده است که من به سختی متوجه شدم که چه چیزی بود. فقط در میان اعضای F8، این درگیری احساس تازگی و ارزشی برای کاوش در آهنگ دارد: هفت عضو قدیمی آن از «بچه جدید»، براد، که برای کم کردن حضورشان در آمریکا آورده شده، خشمگین هستند. براد (زاکاری نوح پیزر) دو نژادی و بزرگ شده در کانکتیکات، از نظر دیگران غیر معتبر است. او حتی به زبان کره ای هم مسلط نیست.

آهنگ ها، متأسفانه، چالش بررسی آن موضوع یا هر چیز دیگری را بر عهده نمی گیرند. همه آن‌ها دیژتیک هستند – اعداد واقعی که توسط شخصیت‌ها اجرا می‌شوند – و بنابراین، مانند یک موزیکال جوک‌باکس، تنها با ضعیف‌ترین رشته‌ها به داستان مرتبط هستند. وقتی براد به فیلمساز می گوید که برای برخی نه به اندازه کافی کره ای بزرگ شده است و نه برای دیگران به اندازه کافی آمریکایی، و به خواندن آهنگی به نام «نیمه راه» ادامه می دهد، ممکن است انتظار کاوش در این احساسات را داشته باشیم. اما نه، این یک تصنیف عاشقانه است، خطاب به یک دختر: “می تونی تا نیمه راه منو ببینی عزیزم؟”

همین مشکل «مرد کره‌ای» را از مسیر خارج می‌کند، آهنگی برای F8 که ممکن است فکر کنید از راه‌اندازی آن بیانگر غرور ملی است. با این حال، همانطور که از بخش‌هایی از آن که به زبان انگلیسی اجرا می‌شود یاد می‌گیریم، بیشتر در مورد داشتن “بدترین فحشا” و “بودن یک پسر بد و بد” است.

با قطع ارتباط آنها با درام، و در هر صورت تضعیف درام، آهنگ ها مانند معمول در تئاتر موزیکال عمل نمی کنند و به یک کنسرت فرو می ریزند. این درست است حتی قبل از 20 دقیقه پایانی نمایش، زمانی که طرح فیلمساز به طور خلاصه کنار گذاشته می شود و همراه با آن، هر گونه تظاهر به طرح داستان.

پس آن صحنه فلاش بک که در آن روبی در 13 سالگی به MwE می گوید که او یک “فاجعه” با “پاهای تنه درخت” است، و یک طراح رقص فریاد می زند که او پدر و مادرش را شرمنده می کند؟ فراموشش کن. بیا صدای گروه را بشنو (در واقع، تنها سه نوازنده وجود دارد.)

تا آن زمان، اگر طرفدار نیستید، ممکن است از تقلید تهاجمی سبک اجرای کی پاپ، نه تنها در چیدمان‌های عمدتاً الکترونیکی، بلکه در طراحی رقص دقیق جنیفر وبر، با نورپردازی خیره‌کننده، خسته شوید. توسط جییون چانگ و صدها لباس از کلینت راموس و سوفیا چوی. در آن محیط، سخت است بگوییم که “Halfway” برد و “Mute Bird” از MwE – آهنگ‌های آکوستیک به سادگی اجرا شده و با احساس ارائه شده‌اند – واقعاً دوست‌داشتنی هستند یا صرفاً یک آرامش هستند.

در بازسازی خود برای برادوی، ای کاش “KPOP” لحظات بیشتری از این قبیل را حفظ می کرد: لحظاتی که به شما امکان می دهد در نظر بگیرید که هیجان کی پاپ (برای کسانی که آن را احساس می کنند) و بیان تئاتر موزیکال آمریکایی (به همین ترتیب) می تواند سودآور بگوید. به یکدیگر. هر دو طرفداران و بدون شک افتخارات و محدودیت های خود را دارند. اما به نظر من در معرفی این دو، یک مکان خوب برای ملاقات، خوب، نیمه راه بود. “KPOP” هنوز راه زیادی برای رسیدن به آنجا دارد.

KPOP
در دایره در میدان، منهتن؛ kpopbroadway.com. مدت زمان: 2 ساعت 10 دقیقه.


تمامی اخبار به صورت تصادفی و رندومایز شده پس از بازنویسی رباتیک در این سایت منتشر شده و هیچ مسئولتی در قبال صحت آنها نداریم