برای حدود شش هفته در تابستان 2021، یک فعال که با گروه حقوق حیوانات Direct Action Everywhere یا DxE کار میکرد، به یکی از بزرگترین کشتارگاههای مرغ در کالیفرنیا، یک مرکز فاستر فاستر در شهر لیوینگستون دره مرکزی، دسترسی مخفیانه به دست آورد.
فعال DxE با استفاده از دوربینهای مادون قرمز مخفی که میتوانند در تاریکی ببینند، ویدیویی را ضبط کرد که نشان میدهد خط تولید خیلی سریع حرکت میکند – حدود 140 مرغ در هر دقیقه در هر یک از چهار خط کشتار در لیوینگستون کشته میشوند – تا هر نوع مرگ انسانی را برای مردم فراهم کند. حیوانات پرندگان زنده در زیر انبوهی از پرندگان مرده پرتاب شده، له شده، مرده رها شده و خفه شده دیده می شوند. برخی قبل از کشته شدن به درستی مات و مبهوت نمی شوند. و در حالی که فیلم DxE این را نشان نمی دهد، بازرسانی که برای وزارت کشاورزی ایالات متحده کار می کنند گزارش داده اند که شواهدی دیده اند که نشان می دهد پرندگان در تاسیسات لیوینگستون زنده در یک مخزن آب جوش غوطه ور شده اند تا شکست دهند.
فاستر فارمز هرگونه تخلف را رد می کند. در بیانیه ای، یکی از سخنگویان به من گفت که اتهامات مربوط به رفتار غیرانسانی “بی ارزش و ضرری برای هزاران عضو تیم فاستر فاستر است که وقف ارائه یک محصول مغذی با کیفیت به میلیون ها خانواده در غرب ایالات متحده و فراتر از آن هستند.”
اما این فیلم یک چالش اخلاقی را برای جامعهای که ادعا میکند از رفاه حیوانات مراقبت میکند، ارائه میکند: برای افرادی که برای نجات این جوجهها تلاش میکنند چه اتفاقی باید بیفتد؟
دو فعال DxE، الکساندرا پل و آلیسیا سانتوریو، ماه آینده به اتهام سرقت جنحهای به دلیل گرفتن دو مرغ از یک کامیون در خارج از کشتارگاه لیوینگستون در سپتامبر 2021 محاکمه خواهند شد. آنها استدلال میکنند که کاری که انجام دادند دزدی نبود، بلکه نجات بود. آنها با تلاش راههای دیگری برای محافظت از جوجهها در تأسیسات لیوینگستون، تنها گزینهای را که برای آنها باقی مانده بود، انتخاب کردند، هیچ تفاوتی با شکستن پنجره برای نجات تولهای که در ماشین داغ قفل شده بود، نبود.
طی چند سال گذشته، DxE مجموعهای از چنین نجاتهای آشکاری را انجام داده است، که در آن فعالان خود را ضبط میکنند، اغلب در نور روز، تعداد کمی از جوجهها، خوکها، بیگلها و سایر حیوانات را از مراکزی که رفتار غیرانسانی آنها را مستند کردهاند، میبرند. این نجاتها علاوه بر نجات جان حیوانات، تلاشی برای تحریک مجریان قانون برای پیگیری محاکمههای جنایی علیه امدادگران است – محاکمههایی که در آن فعالان میخواهند بیرحمی نادیدهای را که آنها را وادار به عمل کرده است، عمومی کنند.
هدف بزرگتر آنها ایجاد حقی برای نجات حیواناتی است که در کشاورزی با رفتار غیرانسانی روبرو هستند. در هر زمینه ای غیر از کشاورزی در کارخانه، رفتار با حیوانات به گونه ای که می بینیم در ویدیوهای کشتارگاه فاستر فاستر با مرغ ها رفتار می شود، ظلم آشکار تلقی می شود. بسیاری نیز ایستادن در کنار حیوانات را ظالمانه می دانند در حالی که شخص دیگری با حیوانات به این روش رفتار می کند. وین هسیونگ، بنیانگذار DxE، به من گفت: “اگر کسی در همسایگی من باشد که من زنده زنده جوشاندن پرندگان را تماشا کند، ما می گوییم این رفتار هیولایی است.”
آیا نباید در مورد حیواناتی که قرار است بخوریم هم همینطور باشد؟ آیا ما وظیفه اخلاقی نداریم که برای نجات حیوانات از امکانات غیرانسانی کارخانهها و یا حداقل مجازات افرادی که سعی در کمک دارند، هر کاری که میتوانیم انجام دهیم؟
من یک گیاهخوار یا حتی گیاهخوار نیستم، اما همانطور که قبلاً نوشته ام، وگان ها و فعالان حقوق حیوانات به جای تمسخر، سزاوار احترام بیکران جامعه هستند، زیرا آنها به وضوح در مورد مسائل بزرگ حق دارند: اینکه پرورش حیوانات در مقیاس صنعتی امری غیرقابل درک است. ظلم بسیاری از ما تمام تلاش خود را می کنیم که به آن فکر نکنیم، مبادا ناهارمان را خراب کند. اینکه حیواناتی که برای خوردن رشد میدهیم، از نظر بیولوژیکی کمتر از حیواناتی که به عنوان حیوان خانگی نگهداری میکنیم، پیچیده و مستحق کرامت و رفتار انسانی نیستند. و اینکه تولید گوشت ارزان و فراوان یک فاجعه زیست محیطی و بهداشت عمومی بوده است که راه حل بدیهی آن – کمتر خوردن گوشت است! – با این وجود، از نظر فرهنگی و سیاسی پرمخاطب است.
در این نجاتها، فعالان دوباره خود را در خط مقدم قرار دادن یک اصل شایسته قرار میدهند.
آنها نیز ممکن است موفق شوند. پاییز گذشته، هیئت منصفه یوتا، هسیونگ و یکی دیگر از فعالان DxE، پل داروین پیکلسایمر، را از دزدی و سرقت به دلیل بردن دو خوکچه بیمار از مزرعه ای متعلق به اسمیتفیلد فودز، بزرگترین تولیدکننده گوشت خوک در جهان، تبرئه کرد. حتی با وجود اینکه قاضی پرونده از نمایش بسیاری از شواهد حاکی از ظلم به حیوانات جلوگیری کرد، هیئت منصفه استدلال اساسی فعالان مبنی بر نجات حیوانات را پذیرفتند نه دزدی.
این موارد رنج انتزاعی حیوانات مزرعه را به سؤالاتی در مورد حیوانات خاصی تبدیل می کند که به روش های خاص رنج می برند. خوک هایی که از اسمیتفیلد نجات یافتند به طور مشهودی بیمار بودند. به گفته DxE، یکی از جوجههایی که از مزارع فاستر گرفته شده بود طی چند روز پس از نجات جان خود را از دست داد و دیگری برای بهبودی نیاز به مراقبتهای ویژه دامپزشکی داشت. کسی که مرده بود نام اتان داده شد. جکس، مرغی که زنده مانده، در پناهگاهی در کالیفرنیا است. حتی دوستداران گوشت هم تمایلی به خوردن حیوانات بیمار ندارند.
DxE یافته های فاستر فاستر خود را به مقامات مجری قانون و رفاه حیوانات ارسال کرد. قوانین کالیفرنیا در مورد حیوان آزاری، قرار دادن حیوان در معرض “رنج بی مورد” یا “بی رحمی غیرضروری” یا “کشتن بی رحمانه” آن را جرم می داند. در حالی که استثنایی وجود دارد که به حیوانات اجازه می دهد برای غذا کشته شوند، هیچ چیزی در قانون وجود ندارد که حیوانات مزرعه را از رفتار انسانی معاف کند. در کالیفرنیا بدرفتاری با مرغ در کشتارگاه مانند یک بچه گربه در خانه شما غیرقانونی است.
اما DxE میگوید هیچ اطلاعی از این که مقامات در پاسخ به آن اقدامی انجام دادهاند، ندارد. پل به من گفت که احساس می کند چاره ای ندارد جز اینکه شخصاً هر پرنده ای را که می تواند نجات دهد. او میگوید که توافقی را رد کرده است که شامل هیچ زندانی نمیشود. اگر مجرم شناخته شود، ممکن است به شش ماه زندان محکوم شود.
پل به من گفت: «میخواهم محاکمه شوم، زیرا میخواهم داستان این جوجهها را بالا ببرم. او افزود که “تنها دلیلی که مردم می دانند چه اتفاقی برای حیوانات در این مکان ها می افتد – در مزارع کارخانه ها، در آزمایشگاه ها یا پشت درهای سیرک – به خاطر فعالان حقوق حیوانات است.”
تنها به همین دلیل، آنها را باید تحسین کرد، نه مجازات.
ساعت کاری با فرهاد منجو
فرهاد می خواهدبا خوانندگان تلفنی چت کنید. اگر مایلید با یک ستون نویس نیویورک تایمز در مورد هر چیزی که در ذهنتان است صحبت کنید، لطفاً این فرم را پر کنید. فرهاد چند خواننده را برای تماس انتخاب می کند.